GÖZ GÖZE
HERKESİN BİR HİKÂYESİ VAR
BU HAFTAKİ KONUĞUMUZ: Dr. Mebrure Tahir Altuğ
GÖZ GÖZE: Sevgi, saygı ve dayanışma ile yürekten sorumluluk
“Denizin Kızları İnisiyatifi”; sevgi, saygı ve dayanışma gibi temel değerlere önem veren, her türlü fikre açık, öğrenmeye istekli ve kültürel etkileşime değer veren bir duruşu temsil etmektedir. Aynı zamanda kadınların hem bireysel hem de toplumsal alanda güçlenmesini hedefleyen güçlü bir oluşum olarak öne çıkmaktadır. Sağlıktan eğitime, sosyal sorumluluktan ilham veren yaşam hikâyelerine kadar uzanan geniş bir etki alanına sahiptir.
Dr. Mebrure Tahir Altuğ kimdir? İnisiyatifin kuruluş hikayesi nedir?
1953 yılında Baf’ta doğdum. Hayatımın büyük bir kısmı Kıbrıs’ın zorlu dönemleri içinde geçti. Küçük yaşlardan itibaren doktor olmayı hedefledim ve bu doğrultuda azimle çalıştım. Kadın doğum uzmanı olduktan sonra uzun yıllar İstanbul’da görev yaptım ve iki çocuk annesi oldum.
Yoğun çalışma hayatıma rağmen sosyal faaliyetlerden hiç kopmadım, kendimi geliştirmeye her zaman önem verdim. Eşimin emekliliğinin ardından Kıbrıs’a yerleştik. Tesadüfen edindiğim bir araziyle çiftçiliğe başladım ve üretmenin farklı alanlarını deneyimledim.
Bugün; çevre aktivisti ve fotoğrafçı kimliğimle birlikte Denizin Kızları İnisiyatifi’nin kurucusuyum. Amacım; sevgi ve saygıyı yaymak, kaybolan dostlukları yeniden canlandırmak, topluma değer katmak ve kültürümüzü görünür kılmaktır.
Sosyal çalışmalarınız nelerdir?
Toplantılar düzenlemek, ziyaretler gerçekleştirmek ve söyleşiler yapmak başlıca faaliyetlerimiz arasındadır. Toplumda ses getiren insanlarla bir araya gelerek hem onları tanımayı hem de tanıtmayı hedefliyoruz. Özellikle kadın işletmecileri destekliyor, çeşitli workshoplar düzenliyoruz. Anti-politik bir grup olarak, toplumdaki politik kirlenmeye karşı farkındalık oluşturmayı amaçlıyoruz.
Geçmişe dair en büyük özleminiz ile geleceğe dair en büyük ümidiniz nedir?
Geçmişe dair en büyük özlemim; temiz, apolitik, herkesin birbirini sevdiği, tanıdığı ve saygı duyduğu eski Kıbrıs günleridir. Politika bizi bozdu, toplum ayrıştı. Gelen yabancılarla birlikte biz de birbirimize yabancı olduk. En büyük özlemim; habersiz sabah kahveleri ve samimi ziyaretlerin yeniden hayatımıza dönmesidir.
Geleceğe dair en büyük umudum ise; bir gün Avrupa standartlarında, temiz, huzurlu ve refah içinde yaşayan bir toplum olabilmemizdir.
Göz göze geldiğinizde ülkenize son sözünüz ne olur?
“Başka Kıbrıs yok!”
Ülkemize dört elle sarılalım, koruyalım ve daha ileriye taşıyalım.
BİR SONRAKİ SAYIDA BELKİ DE SİZİNLE GÖZ GÖZE GELECEĞİZ, TAKİPTE KALIN…
